پا برهنه تا ماه

کسی چوب لای چرخ زمین بگذارد / داریم تمام می‌شویم

رقص نمی‌دانم

اما هرشب

به سازِ خیالِ تو می‌رقصم!

نان و شراب،

در لب‌های تو است.

مرا

با بوسه‌ای تقدیس کن!

ساعتِ دیدار

به‌وقتِ قرارهای عاشقانه بود.

دیر رسیدی!

هیچ عاشقی ساعت‌َش را

به‌وقتِ گرینویچ تنظیم نمی‌کند!

گفتند زلزله شده است

سراسیمه شتافتم

تا رودبار، منجیل؛ خرابه‌های بَم

تا حتا جغرافیای تمام زلزله‌های جهان.

زیرِ تمامِ آوارها

تو بودی!

....................................................................................

لینک نمایشگاه و فروشگاه مجازی آثار هنری رضا کاظمی

پيام هاي ديگران ()

لينک

جمعه ٧ بهمن ۱۳٩٠-۱٠:٠٩ ‎ق.ظ

یک‌روزْ غروب / تمامِ حجمِ آسمان را می‌شوم خورشید

شب‌تر از چشم‌های تو

شاید راهی باشد که می‌روم!

هزار سنگ پراندند

نشکست این تُنگ

اما تو نَرم گذشتی وُ...

بی‌چاره ماهی!

تو را

خدا نمی‌خواهد که برگردی

وگرنه

آمدنْ نه بال می‌خواهد

نه کفش و عصای آهنین!

از هر طرف که می‌روم

به خانه‌ی تو می‌رسم

نعوذبالله

خدا شده‌ای مگر؟!

........................................................................

لینک نمایشگاه و فروشگاه مجازی آثار هنری رضا کاظمی

پيام هاي ديگران ()

لينک

جمعه ۳٠ دی ۱۳٩٠-۱٠:٤٦ ‎ق.ظ

برای کسی‌که سال‌هاستْ شعرهایم را می‌نویسد...

تنها رازِ منی

تو را

به خدا هم فاش نمی‌کنم!

دیدار اول

پایانِ قصه بود

باقی‌ش هرچه هست - هرچه بود

ادامه‌ی راهی‌ست که رفته‌ایم - که می‌رویم...

مقصد؟ هرچه پیش آید خوش آید! نرسیدن! تمام نشدن!...

امروز آمدیم بمانیم... امروز آمدیم ماندیم... امروز آمدیم باشیم... / امروز آمدیم. ماندیم. هستیم. حالا خودمان هم اگر بخواهیم، نمی‌توانیم برویم!... رشد کرده - بزرگ شده‌ایم با هم. پیچیده‌ - تنیده‌ایم در هم... گُم نمی‌شویم لابه‌لای آدم‌ها. به قولِ شاعری آشنا* :

نُقره‌داغِ بووسه‌های منی / هیچ‌وقت / گُم نمی‌شوی! / ( رضا کاظمی )

تنها رازِ هم بوده‌ایم- هستیم، شیرین‌ترین گناهِ هم، آدم-حوّای هم، چشم‌زخمِ نجات‌بخش هم، شعر-قصّه‌های هم،... من- تو - «ما»یِ هم بوده‌ایم - هستیم... حالا خودمان هم اگر بخواهیم، نمی‌توانیم برویم!... به قولِ همان شاعرِ آشنا* :

هرکجا بروی / دوباره بازمی‌گردی / مثل نامه‌ای که هر دو رووش / نشانیِ من است! / ( رضا کاظمی )