تمام دریچه هارا

به روی ماه وآفتاب

                    بسته ام

وتمام پرده هاراهم

                       کشیده ام.

نه نورونه روشنایی

نه نسیم؛

          نه عطری آشنا

ونه حس قشنگ برخاستن

ازبستری آشفته ی خیال.

***

توکه نیستی

همیشه همین است!

                                           (از:پستچی جای نامه تنهایی آورد) 

لينک

       

دیگرفکرنمی کردم بازگردی!

***

دیرگاه شده بود

بادآمده

ردقدم هات راکوچانده

خانه را

         گردمرگ پاشیده بود.

خاکستری

رنگی شده بودنشسته درباورم

وغروب

        پاشیده درچشمم.

***

دیگرفکرنمی کردم بازگردی!

اماتو

       بازگشته ای

پنجره های خانه راگشوده

پرده هارابه دست بادسپرده ای

وعطرنسترن...؛آه!

توبازگشته ای؛ولی

من هنوزخانه را

                گردگیری نکرده ام!

لينک

       

ازنیمه ی راه بازگشتم

ودری سنگین برپاشنه چرخید.

حبس شدم پشت پنجره ای که ماه نداشت؛

گل شمعدانی نداشت؛

وطرحی ازعروسک برشیشه ها؛حتا.

تنهاگلدانی ترک دار و

صندلی یی فرسوده.

***

آن سورویش جهان بود:سبز

این سو من:تنها

که ترک برداشته؛

         فرسوده شده؛

                     منقزض می شوم!

لينک