تو رفته ای و ...   

 

                                                 

 تو رفته ای

و ابرها

قاب پنجره را پُر کرده اند

دیگر نمی توانم آفتاب را

                       ببینم می تابد

و شاخه های بید را

                    وقتی در باد می دوند.

خانه هم که

پُرشده است کسالت

پُرشده است خواب

                       و خیالی آشفته.

*

تو رفته ای

و من

کاری از دستم برنمی آید

تنها این که

مثل همیشه دوستت داشته باشم

تا دوباره بیایی

               پنجره را پُرکنی

                                 عطر گل ،

                                  بوسه ،

                                  تبسم.  

 

 

لينک

   اگر به دست من افتد ، [انتظار !] را بکُشم !   

 

شعری برای انتظار آدمی ، از خاک تا خاک ! انتظاری ازلی - ابدی ، که با آدمی زاده می شود ولی با او نمی میرد ، چرا که پیش از مرگ ، انسان ، نطفه اش را پراکنده ( چه جور هم !) همان طورکه به قول صادق هدایت : ما همه بچه ی مرگیم ! بچه ی انتظار هم هستیم ! وبه حتم ، پدر و مادرش و آباء و اجدادش ووو....!

(عدد 38 تعداد پاییزهایی ست که بر شاعر گذشته است !)

 

تقویم اتاق اَ م

38 برگ ،

           پاییز دارد .

نه شکوفه ای ، نه بهاری ،

                           نه تبسم سرخی

تا بگوید

- یک سال حتا -

از اندوه ِ انتظارت

               شانه خالی کرده ام .

*

دیگر پاییز نمی خواهم ،

برگِ بعدی را 

                بهار باش !

لينک

   شعرکوتاه   

1-

با برف آمدم.

دیداراول؟

          زیر سقف هالوژن ها

 *

با برف آمدی.

دیدارآخر؟

          زیرسقف هالوژن ها

**

ببینی اصلا ما هم دیگر را دیده ایم؟!

 

 

2-

تو برمی گردی

ومهم نیست چه می گویند مردم !

مردم

همیشه باید حرفی برای گفتن

                          داشته باشند!

**

تو برمی گردی

و زندگی را

ازجایی که پاره شده

                       دوباره به هم می دوزیم.

درصندوق خاطره ها هنوز

                       نخ برای بخیه زدن هست!  

لينک

   شک نکن!   

                               

دوباره هم دیگرراخواهیم دید

                                شک نکن!

*

زمین گِردشده است این روزهاآن قَدَر

که ازهرطرف اَش شوت کنی

در ِ خانه ی تورا

                دروازه می کند

مر ا"گل" !

گل سرخ می شوم میانِ خاکِ باغچه ات.

 

وتند می چرخدآن قَدَر

که تابخواهی شال اَت را

                             بتکانی ازبرف

دوباره نشسته ای مقابلم

باذوق-خنده ای درچشم هات

دست می کشی به نرمای شالی

                         که برف ندیده است هنوز!

**

شک نکن!

دوباره هم دیگرراخواهیم دید،

مگروقتی که

خورشیدِ نگاهت

                 ازغرب طلوع کند!

دانلود شعر با صدای شاعر

لينک