شعرکوتاه   

 رضا کاظمی

۱-
 
تارنگ چشم هایت رابفهمم
سوخته بودم
وتو
رفته بودی
      برساحل دیگری بتابی!
 
۲-
 
شب
وچیزی شبیه ماه
آویخته ازدکل های نفت.
 
بادکنکی سفید
        معلق میان آسمان.
 
وکودکی که

         من بودم!

 

لينک

   شعرکوتاه   

۱-
 
دورشدن را
ازکدام قطاربی برگشت
                       یادگرفتی
وقتی همیشه
روی سکوی خانه بازی می کردیم
وتاخط ریل ها
          یک دنیافاصله بود؟!
 ۲-
(برای م.صادقی )
 
چون سیب رسیده ای
رهاشده دررؤیا
              بارودمی روم.
کاش
شاخه ای که ازآب می گیردم

                          دست توباشد!

لينک

   شعرکوتاه   

۱-
رؤیا
مثل آوازی مرده
دیگربه کاربرهم زدن سکوت هم نمی آید
وقتی قرارنیست بیایی!
 
۲-
من هنوزروی ماسه های ساحل می دویدم
                                          که توگم شدی
 میان کاج های انبوه؟
سنگ های سیاه ترس آلود؟
یاازدحام ایستگاه برگشت
                    کنارمردی که شبیه من نبود؟!
*
حالاچه فرق می کند؟
مهم این که هرشب
میان شعرهایم پیدامی شوی
می نویسمت
وصبح
روی ماسه های ساحلی که می دویدم

دست بادمی دهم!

لينک