شعرکوتاه   

(برای کسی که این شعرهارابیشترازهمه دوست دارد)

1-

قصه ای عاشقانه ام

نوشته

        برسفیدیِ چشم هات.

می خواهی بخوانی ام؟

پس بلندبخوان!

گوش هام هنوز

              آشنای صدات نیستند!

2-

کسی که دوستش دارم،

                            غزل است!

اسمش که نه،

                 چشم هاش!

3-

خداحافظی که می کنیم

برایم انگار

           آخرین دیداربوده است

وتاباردیگرکه ببینمت

به اندازه ی سفیدشدنِ موهام

                                     زمان خواهدگذشت،

حال آن که

هرروز

      همدیگر رامی بینیم!

لينک

       

ماه که بالا می آید

تو نوشته می شوی،

با تمامِ بودنت :

                    که پیشانی ات ماه بود

                    چشم هایت، خورشید

                    خنده هایت، چکاوک نارنج زار.


ماه که می رود آفتاب شود

باد می‌آید

کاغذهایم را ... تو را با خود می برد.


می شود ماه را با دست هایت نگه داری،

                                                   غروب نکند؟

می خواهم درها و پنجــره ها را چفت کنم

و تــو را

برای همیشــه بنویسم.

 

 

لينک

   شعرکوتاه   

١-

هرروز

درخیابان های شلوغ

میان بوق های مکرر

پرده ی سکوت راپاره می کنی.

درخلوت اما،

تابرایت ازعشق می گویم

انگشت برلب می گذاری که: هیس س س!

2-

وقتی صبح

مه آلودمی کند جنگل را

پشتِ کدام نیمکتِ خالی

نشسته آرامشی به انتظارت

                                که من نیستم؟!

3-

کم رنگ که هیچ،

داری بی رنگ می شوی،

                              حواست هست؟!

بی رنگ،

مثل ابری که پُراست، اما

                          نمی خواهد ببارد!

4-

"من می روم وتو

تمام سال های بودنت رابه من فکرمی کنی!"

(فردین نظری)

 

لينک