ببین چه‌طور لانه کرده‌اَم میانِ دست‌هات!   

              دست هات، و پرنده ای که من بودم...

1

باران می‌بارد

و من

تمامِ روز را بدونِ چتر

به تو فکر می‌کردم.

2

چه‌قدر برایت ستاره چیدم وُ حالا...؛

حالا چرا یکی از آن‌همه

میانِ چشم‌هات نیست؟!

3

با این سرعتی که جا گذاشتی‌اَم

هیچ‌وقت به تو نمی‌رسم؛

مثلِ یک سنگ‌پشتِ پیر!

4

خیلی وقت استْ کووچ کرده‌اَند کولی‌ها.

دیگر این‌جا هیچ‌کس

نعلِ خوش‌بختی نمی‌خرد!

لينک

   دارم شبیهِ علامتِ سکوت می‌شوم؛ شبیهِ سایه‌اَم!   

                          عبور سایه ها...

 

1

آن‌قدر نیامدی

پاییز هم دلَ‌ش گرفت

رنگَ‌ش پرید؛ زرد شد

2

با عاشقانه‌هام

کوه را به آتش می‌کشم هر شب،

تا راهْ گُم نکنی!

3

تو که بیایی

همه‌ی درس‌هام را دوباره فووتِ آب می‌شوم.

نه این‌که چشم‌هات

تخته‌سیاهِ مشق‌هام بوده است!

4

تو، پشت پرده پنهان شده بودی

و من، از هراسِ گم شدن

گم شدم!

لينک

   میانِ آسمان، به‌هوای قفسَ‌ت؛ مُردم!   

                                  کاریکاتور از رضا کاظمی

 1

رسیدن،

چیزی را درست نمی‌کند

وقتی قرار نیست پابه‌پایم بیایی

2

پرنده‌ای میانِ چشم‌هات

خوابِ عاشق شدن می‌دید.

پلک زدی

برای همیشه‌ پرید!

3

کف زدن- سووت- هوورااا کشیدن نمی‌خواهد

شاعری که

به‌ خیالِ یافتنِ معشوقه‌اَش

با تمامِ فاحشه‌های شهرْ خوابیده است!

4

خاموش شدی در من

مثلِ سیگاری نیمه،

              که پرت کرده باشند میانِ جووی!

لينک

   باید عاشق باشد این‌طور که غمگین می‌نویسد   

ای ز عشقت...

1

کوتاه نمی‌آیم از بالات.

شکارِ منی امشب،

ای ماهِ تمام!

2

شب‌هایی که به خوابم می‌آیی

ماهْ کامل است

باقیِ شب‌ها، هِلال.

 

نظمِ جهان را به‌هم زده‌ای دختر!

3

هرچه دوورتر بروی

زودتر به‌هم می‌رسیم.

جهان، روز به روز دارد کوچک‌تر می‌شود!

...

داستان کوتاه

یک سفر، دو لیوان چایِ آشغال؛ و دختری که شبیهِ تو بود   

   داد زدم سرش گفتم: "وِل کن خدانَدار، پاره می‌شود بدبخت می‌شوم بیچاره‌م می‌کند استاد، این ترمِ آخری." سفت چسبیده مُچاله کرده بود نقشه‌های کالْکی شد‌ه‌ی پروژه‌م ‌را، وِلَ‌م نمی‌داد رَهام نمی‌کرد؛ فقط برا خنده شوخی‌. شوخی‌ش گرفته بود انگار، آن وقتِ بی‌وقتِ حوصله‌نداریِ من. کجا؟ جلوی درِ دانشکده، که ریخته بودند بچه‌ها بیرون بروند سلف یا بروند شهر، و بین‌شان هم پُر بود جاسوس‌های کمیته انضباطی. می‌خواستیم برویم - می‌رفتیم شهر. روو به رووی درِ خروجی، جاده‌ی اصلی بود. سواری - تریلر - کامیون‌رو. جاده، مثل زبانِ سُرخْ نه، سیاهْ سُربیْ خاکستریِ چَلپاسه‌ای بود که دراز - پهن شده باشد عینِ فرش، و انتظار حشره‌ای شاپرکی چیزی را بکشد تا رووش پا بگذارد بپیچدش به‌هم بچپاند توو دهانَ‌ش - گالَه‌ش. دیدم رها نمی‌کند و عن‌قریب است ترتیبِ نقشه‌ها برا همیشه داده شود یک‌ترم اضافْ بگذارد روو دستم؛ که بِش بی‌راه گفتم. ناجوور بِش بی‌راه گفتم. همان‌طور که...

ادامه ی داستان 

لينک