پنجره رابازکن

                 بیا!

داردآفتاب می رود - غروب شود

دارد دیرمی شود

خودمان هم اگرنخواهیم

دست های مان -  میانِ راه

گم می کنند هم دیگر را .

*

دارد دیرمی شود

نگاه کن!

این طوراگربرویم

زیرِ پای مان پاییز

هیچ گاه به آخرنمی رسد

می مانیم میانِ برگ ها وُ... ،

آه ، نه!

پنجره رابازکن -  بیا

بایدبه ایستگاه بهاربرسیم!

 

بهاریادت هست؟

ودانه های معطرِکاج؟

بیدارباشِ گنجشک ها و پروانه ها؟

ریسه های بیدوُ

شرم-خنده های کودکی

                         که من بودم؟

وگیاهِ نارنجیِ خورشید

                     بی غروب وُ -  همیشه درطلوع؟

*

زیباست ، اما

ایستگاهِ خوبی نیست پاییز!

 

بِجُنب !

پنجره رابازکن

دست هام رابگیر -  بیا

باید

     تا بهار

            بدویم!

 

لينک