مامردم فراموشکاری هستیم!   

(عاشقانه هام،همه ازلابه لای اندوه می گذرند،امااین باربگذارعاشقانه هام رادوربریزم ومرگ را، غمگنانه بنویسم: آیاحلبچه راکسی یادش هست؟!) :

این جا

خورشیدبردستِ تاول تاولِ زمین

                                 مرده است

وسفره ای گسترده،پراز:

عروسک های خونین،

روسری های پریشان،

کفش های کوچک گریان،

وکودکی آویخته برسینه ی مادر

                   که تاابدشیرمی خورَد!

*

این جا

خورشیدمرده است

وجهان

پرازلکه های تیره ی شرم

ازنطفه های مسموم وسرگردان خویش

                                     شرم نمی کند.

*

این جا

کجای جهان است مگر

که زمین

درسُرفه های خون وخاکستر

                             زمین گیرشده است؟!

**

کولیان!

کولیان آهن ومفرغ!

کولیان زمزمه-سفر-بوته های ذوب!

تاهرکجای جهان که می روید

این تاول بزرگ زمین را

                      حکایت کنید!

لينک