تو واسَم فقط یه عبور بودی!   

                            

                   ( تابلوی فوق با سرمشق ابراهیم حقیقی ساخته شده )


توو کوچه پس کوچه ها یه راه باریکه هَس که توش آب میره ، گاهی زلال گاهی چرک ، دیدیش نه؟ من اولِ اون راه باریکه بودم. تو چشمه ش سَر و چِش می شُسسم تمیز بشم پاکیزه بشم بندازم خودمو توو جریان آبی که میومد از جلو خونه تون بگذره بِرِه. تمییز بشم پاکیزه بشم وقتی نیگا درِ خونه تون می کنم بعدش چشامو میارم بالا ، پرده ی اتاقت که میفته ، سرخ بشم لبو بشم داد بزنم: آی لبو داغه ؛ از خنده غَش کنی پرده رو بزنی کنار دس تکون بدی بگی: خُلِ خدا ، الانه که زِمِسسوُن نیس ، یه چی دیگه بِرفوش. منم بگم: چَشم خانومی ، بگو چی بِرفوشم برقی میرم میگیرم میریزم توو دومنِ پیرَنَم میارم داد میزنم. که خنده توو چشات برق برق بِشه سفیدیشم رنگِ صدف. بعدش بگی: کرم ابریشم نیس توو بازار؟ دلم کرم ابریشم خواسسه برگ توت بریزم جُلُوش بُخُورِه چاق بشه چله بشه پیله و پروانه بشه ؛ نیس تو بازار؟ خب ، تمییز بِشَم وقتی بُدُّو بُدُّو توو جریانِ راه باریکه میرم سر کوچه وُ یه جعبه کوچولو کرم ابریشم میخرم میارم دمِ خونه تون داد میزنم: آی لبو داغه ، نه ببخشین ، داد میزنم آی کرم ابریشمی اومده بُدُّو زنبیلتو بیار لبو داغ بِبَر. ها؟ پاکیزه بشم وقتی میشنُفی ، خنده هات غش غش میشن پَس میُفتی ؛ منم باهات میخندم وِلو میشم کفِ آسفالتِ کوچه ؛ بعدش میگی: بِذا طناب بندازم ببندیش بکشم بالا ببینم کِرماش خوبن؟ نمیشه که بیام پایین ؛ بیام پایین که دیگه شاهزاده نیسسم ، تازه بابامم بفهمه تیککه بزرگم تیککه کوچیکمه ؛ منم نیگات کنم ، غش غش بخندم. خب ، بایَس تمییز بشم پاکیزه بشم ، نه؟

آه خانومی ، تو فقط واسَم یه عبور بودی. یه عبور که ، از اون راه باریکه هَس که توش آب میره ، گاهی زلال گاهی چرک ؛ باهام سوار شدی اما نصفه راه پیچیدی جایی موندی. ولی مَنو جریان با خودش برد. هنواَم داره میبره!

رضاکاظمی / 4 خرداد 88  

 

لينک