نقطه چین...   

 نقطه

نقطه

نقطه چین...

نقطه چین ها را بگیر، بیا، برس به نقطه ی آخر:

دکمه ی پیراهنی

که زیر ِ آفتاب ِ ناجور

افتاده بر سنگ فرش ِ خون.

*              

نقطه

نقطه

نقطه چین...

نقطه چین ها را بگیر، بیا، برس به دکمه ی پیراهنم

بازکن، ببین:

میان ِ سُرخی ِ گل های سرخ

چه آرام خوابیده ام !

***

( داستانی از رضاکاظمی را در سایت اثر بخوانید )

لينک