ببخشید که این روزها پُر از شعرم!   

گوش کن پسرم!

زمانه رو به دگردیسی می رود،

از بازی ِ بچه های خاک آلود

تا بازی ِ آدم بزرگ های خیرخواه (!)

*

برای بچه های کوچه

تفنگ یعنی دو انگشت ِ چسبیده به هم:

                                          کیو ، کیو

برای آدم بزرگ های یقه بسته (!)

یعنی لب خند مقابل فلاش ها و دهان های باز!

***

گوش کن پسرم!

برای بچه های خاک آلود

مرگ یعنی روی خاک غلتیدن

پلک بستن.

برای آدم بزرگ های...

برای بعضی آدم بزرگ ها

یعنی...

یعنی می شود این ها همه خیال باشد

و صبح که بیدار شدم،

به جای خاک ِ سرد،

در آغوش گرمم خوابیده باشی؟!

 

( داستانی از رضاکاظمی را در سایت اثر بخوانید )

لينک