به قول دوستي:ده نوع خوراكي را يكجانبايدبه بچه داد.حيف وميل مي كندوخودش هم نمي فهمدچه خورده چه نخورده.حالاآدم بزرگ ها هم همين طورند:ظرفيت محبت زيادي راندارندواگرببينند هوابرشان مي داردكه نكندخبرهايي است و خودشان نمي دانند.وازكم جنبه گي شان خودشان راجمع وجورمي كنند مي روندتوي فازقبض.حال آنكه نمي دانندهميشه ازقبض به بسط مي روندنه ازبسط به قبض.

آدم بزرگ ها جننه ي دوست داشته شدن ودوست داشتن شان خيلي كم است-حتا كم ترازبچه ي دوست ما-يادوست بچه ي ما.برخلاف بچه ها كه هرچه دوستشان بداري بيشترجواب مي گيري ودامن برچيدن وچپ نگاه كردن وپنهان شدن درقاموس شان نيست.ما آدم ها يا آدم بزرگ هابايدازبچه ها يادبگيريم كه پاسخ دوست داشته شدن دوست داشتن استوبالعكس-نه لب ورچيدن واخم كردن وپس نشستن!

شما چه طورفكرمي كنيد؟

××××××

تو ديگرنمي تواني برگردي

ديگرنمي تواني به رويم بخندي

زيرباران بامن بدوي

واگرعينكت افتاد-بگويي:خيالي نيست!

توديگرنمي تواني برگردي

زمين

بيش ازآن كه فكركني چرخيده است!

لينک