نه خاک ونه آسمان

هیچ نمی خواهم،

تنها،فرشته ای

که گرمای دستان حریرش

پیشانی تب شکسته وسردتورا

                                لمس کند،

ویاخته های منجمدتنت

جان دوباره بگیرند:

برخیزی لبخندبزنی و

به دیدارمادربزرگ برویم.

***

این جا،هواسوزغریبی دارد

وبوی سردکافور

دهانم راتلخ می کند.

***

نه زمین،نه آسمان

هیچ نمی خواهم،

تنها،تورا

که بلندشوی،بگویی:برویم.

برویم"پارک شهر"را

هفت باردوربزنیم

سرمان که گیج رفت،بنشینیم جایی

بستنی سفارش بدهیم

وباخنده های همیشه ی تو

راه مان رابکشیم تاخانه.

***

این جا،هواسوزغریبی دارد

توباچشم های بسته نگاهم می کنی

ومن

چشم به آسمانی که نمی بینم

فرشته ای راصدامی زنم

تاباگرمای دستان حریرش بیایدو...

                                                    ( پاییز 84 )

 

 

 

 

لينک