آن قدرسربه زیرراه می روم/تاخاک بداند/چه قدرجای خوبی نیست/برای پنهان شدن!/*/نگاهت آن قدربزرگ بود/که خاک بداند جاندارد/آفتاب رامیهمان کند./جا که هیچ،/تاب ندارد/میان دوچشمت ببندی/خنده هات رابشنود/بی تاب شود./*/چه قدرگفتم خاک جای خوبی نیست/برای پنهان شدن!/نگفتم؟/این همه جا،/تاکجاکه بخواهی جابود./نبود؟/من هم که چشم گذاشته بودم/تندتندشماره هارابالامی رفتم/ برسم تاسقف صد/پلک هام رابازکنم به نور/وپی ات رابگیرم ازصدای خنده هات/ که پنهان نمی توانستی بمانی./بعدبخندیم باهم آن قدر/تاکوچه های بی حوصله/از صدای خنده هامان سربرود!/*/آن قدرسربه زیرراه می روم/تاخاک بداند/چه قدر بی زارم ازهرچه بازی-ازهرچه شماره ی صد/که تاچشم بازکنم/برای همیشه رفته باشی./چه قدربی زارم ازهرچه زندگی/که بخواهدمیان سینه هامان/میان صندوق های امانات/حتامیان لحاف پاره های اجاره ای/چیزی راپنهان کنیم ازهم!/آن قدر سربه زیرراه می روم/تاخاک بداند/چه قدربی زارم ازهرچه خاک/که مورچه ها می کنندآن قدر/تاجابرای پنهان شدن داشته باشند!/*/چه قدرگفتم خاک جای خوبی نیست/برای پنهان شدن/نگفتم؟/حالاآن قدرسربه زیرراه می روم/تاآسمان حسودی ام کند/بترکد،بباردوخیس.../هی،ببین چه قدرآب!/آسمان/چه دل پری داشته ازخاک/ که حالاسطل سطل.../آب نداشتیم ببریم سرمزار،/یادت هست؟/مادربزرگ تشنه بود و/آب توی دل آسمان/کپک می زدبرای خودش./حالاببین چه قدرآب!/که اگرپیدا شوی،کمک کنی/تامزارمی بریم/می پاشیم روی تشنه گی مادربزرگ./**/دیگر خاک می داند/چه قدرجای خوبی نیست/برای پنهان شدن،/تونمی دانی؟!

                                         

                                                                           اسفند83-تهران

لينک