پا برهنه تا ماه

چنان رفته‌ای که مرگ هم از تو بی‌خبر است!

رضاکاظمی — Fri, 18 May 2012 07:14:22 GMT

نگاهَ‌ت

بی‌شباهت نیست به نسیم

به صنوبرها که می‌وزد

می‌لرزد دلَ‌م

پدر

خوابیده در بسترِ درد

به فرشته‌ی مرگ فکر می‌کند

و من

به تو

که دست‌هایت شفا بود

تمام شب، ستاره چیده بود مرد

گردن‌آویزت کند صبح.

صبح که بیدار شدی،

از شرم به خاک ریخته بودند همه.

آه که چه تلاشِ بیهوده‌ای‌ست ستاره چیدن

برای خورشیدی که تویی!

تلاشِ بی‌هوده نکن!

چنان مُرده‌ای در من

که مسیح هم اگر عبور کند از تو

بیدار نخواهی شد

.......................................................................

"رسمِ خیال" ؛ نمایشگاه و فروشگاه آثار هنری رضا کاظمی...

به برکه‌ات برگرد ماهیِ کوچک!

رضاکاظمی — Fri, 11 May 2012 10:19:44 GMT

از خواب و خیالِ تو برخاسته‌ام مگر

که بوسه‌هات

طعم ندارند دیگر؟!

گیسوهات را مگر

سمتِ دریا باد داده‌ای

که نهنگ‌ها هم، عاشق‌ت شده

به ساحل می‌اندازند خودشان را ؟!

شیرین‌ترین سمّ مُهلک استْ بوسه‌هات

و من

دلم چه‌قدر خودکشی می‌خواهد!

هوس دریا کرده استْ ماهیِ کوچک.

حالا که می‌روی

تُنگِ ‌شیشه‌یی را هم

بشکن میانِ رود

چه کودکانه دروغ می‌گویی / چه بی‌رحمانه باور می‌کنم/ کاش باران بگیرد!

رضاکاظمی — Fri, 04 May 2012 06:06:30 GMT

چه فرق می‌کند زمین

گِرد باشد یا مسطح

وقتی

تو هیچ‌کجای آن نیستی؟!

از راه که می‌رسی انگار

روویِ دِل‌ْ دلِ رگ‌هام

آرشه می‌کشد « یاحقّی »

در دلم می‌گرید

مردی که جهان را

در چشم‌هایم به خنده وا می‌دارد.

دلقکِ سیرک شده باشم انگار!

خورشید را هم به بازی گرفته‌اند چشم‌هات

هی رنگ می‌بازد

گرم و سرد می‌شود هوایِ زمین.

حالا من هیچ، خورشید هیچ؛ اما

چه گناهی کرده‌اند بی‌چاره مردم؟!

سیاووشانه عبور می‌کنم از خودم هر روز

رضاکاظمی — Tue, 24 Apr 2012 19:56:39 GMT

در باغ که می‌روی به‌ناز

حسودی‌ِشان می‌شود به نسیم

درختانِ لیمو !

- به شهر که می‌روی

در چشم‌هات، در پیراهنَ‌ت چه می‌بری دختر؟

- هزار شیشه شرابِ شیراز وُ

دو لیموی رسیده‌!

- آه که شهر، دوباره جنگ خواهد شد!

نه برف باریده

نه عُمر گذشته

و نه من در آسیابْ سفید کرده‌ام موهایم را

فقط، روزی که رفتی

دنیا تمام شد!

......................................................................................................

"قرار بعدیِ" رضا کاظمی با مخاطبان شعرهایش در نمایشگاه کتاب

مجموعه شعر " قرار بعدی؛ پای گهواره ی شعرها" از رضا کاظمی، به چاپ دوم رسید! و به زودی در غرفه هایی از نمایشگاه کتاب عرضه خواهد شد. چاپ دوم این مجموعه نسبت به چاپ قبلی حذف و اضافاتی در جهت ارتقاء کیفی کتاب دارد. ناشر چاپ دوم کتاب مذکور، نشر مهر نوروز می باشد. تیراژ کتاب 1500 نسخه بوده، و قیمت پشت جلد 2000 تومان است، معادل یه کارت پستال! یا دو بسته چیپس!! و آدامس! یا نصف ساندویچ! یا دو بسته سیگارِ آشغال!... دوستان تهرانی در صورت تمایل - فعلن - می توانند این کتاب را از کتاب فروشی نشر مرکز - واقع در خیابان فاطمی، رو به روی هتل لاله، خیابان باباطاهر - تهیه کنند. و کسانی که در شهرستان ها ساکن هستند، و حتا در تهران، می توانند به صورت پستی از خود ناشر دریافت کنند. شماره ی تماس دفتر نشر مهر نوروز ( 88473664 ) ...

لینک خبر و گزارش مربوط به کتاب در خبرگزاری مهر

خبرگزاری ایسنا و خبری راجع به چاپ دوم کتاب "قرار بعدی؛..."

داستانک: گل آفتاب‌گردان

رضاکاظمی — Fri, 20 Apr 2012 06:58:02 GMT

داستانک: گل آفتاب‌گردان

جلو آینه خواب‌ش می‌بُرد هرشب. نشسته روو ویلچر، لباس‌های پلوخوری - خوشگل قشنگ‌ش به‌ تن. صبح، بیدار که می‌شد، اولْ نِگا آینه می‌کرد، دست به چروک‌های لباس‌هاش، به پَرپَری مووهاش می‌کشید، صاف - مرتب‌شان می‌کرد؛ بعد چرخ‌ش را روو به عقب می‌گرداند می‌رفت توو آشپزخانه‌ی فسقلی‌ش. سر و رووش را همان‌جا می‌شُست و صبحانه خورده نخورده می‌آمد بیرون، می‌گشت باز طرفِ آینه، جلوش ایست می‌کرد. شانه‌ای به مووهاش، خطی به چشم‌ها - ابرووها، رُژی به لب‌ها، عطری و اودکلنی، روسریِ دل‌خواهی وُ دوباره می‌چرخید روو به عقب و می‌راند سمت بالکن. توو بالکن می‌ماند. پشت به آینَه‌ش روو به خیابان. گل آفتاب‌گردان بود انگاری. شب‌ها توو آینه پیِ آفتاب‌َش می‌گشت، روزها توو خیابان. عمرش توو این گشت و واگشت‌ها رفته بود.

آن صبح که چشم باز کرد توو آینه، پشت‌ش مرد ایستاده بود. اصلاح کرده، لباسِ نو، کراوات، لب‌خند. لب‌خند می‌زد بِش توو آینه. چشم‌هاش را با کونه‌ی دست‌هاش مالید. مرد بود. نرفته محو نشده بود. هول‌هول، تند چرخید طرفَ‌ش. انگاری فرفره. دست دراز کرد بال کُتَ‌ش را بگیرد بِکِشَد پیش، بوو کند، بمالد به چشم‌هاش، زار بزند این‌همه سال کجا بوده نیامده؛ که جاپاییِ ویلچرش گرفت پایه‌ی میزِ آینه. محکم. چپّه شد. میز و آینه هم رووش. سرش کووفت روو سنگِ کف، ترکید. جان داد. چشم‌هاش باز، روو به مردی که نبود!

رضا کاظمی / 12 فروردین 91 / تهران

نقاشی از بهنام زنگی

حکایتِ دو پادشاه و یک اقلیم شده است دلَ‌م!

رضاکاظمی — Fri, 13 Apr 2012 06:03:38 GMT

همه فکر می‌کنند این شعرها برای توست

حال آن‌که من هنووز

برای از تو نوشتن

مشق می‌کنم.

اتفاقِ تازه‌ی منی

خدا هم اگر خواست نیفتی

بیفت!

بی‌چاره سایه‌اَم!

به‌ حتمْ عاشقَ‌ت شده است

این‌طور که ردِّپای رفتن‌َت را

قد کشیده تا غروب

دارند می‌سوزند چشم‌هام.

کجای جهان مگر

گیسووهات را دستِ باد سپرده‌ای؟

....................................................................................................

خبرگزاری مهر، و خبری راجع به کتاب تازه منتشر شده ی رضا کاظمی

لینک نمایشگاه و فروشگاه آثار هنری رضا کاظمی

هوس دریا کرده استْ ماهیِ کوچک

رضاکاظمی — Fri, 06 Apr 2012 05:51:27 GMT

ماشه را نچکان!

این شعرها

خودشان دارند مرا می‌کُشند

می‌بوسم‌ت

و کلمات

خانه‌نشین می‌شوند

مرا ببوس!

بگذار جهان

شعر تازه‌ای بخواند

کمی آرام‌تر!

ببین چه موسیقیِ گوش‌خراشی دارد

صدای پاشنه‌ی کفش‌هات

وقتی می‌روی!

..............................................................

لینک وب سایت "رسمِ خیال"، نمایشگاه و فروشگاه مجازی آثار هنری رضا کاظمی

داستانک: یک‌جفت بال داشت پسرک

رضاکاظمی — Sun, 01 Apr 2012 19:32:01 GMT

" پام روو گاز بود، دستم به دنده؛ چشم‌هام توو خیابان. هوام گرگ و میش. اضطراب داشتم. نگا ساعت کردم. دیر شده بود. کلاج را رفتم تا تَه، دنده را راندم جلو؛ توو خانه‌ی آخر. یعنی: پرواز! پرواز کرده نکرده، چیزی - آدمی - حیوانی عین گلوله از جلو شیشَه‌م رد شد. نه، یعنی خواست رد شود برود آن‌دست خیابان، که زدم بِش. رفت هوا. کوبیدم روو ترمز. ماشین یک پانزده بیست متر جلوتر ایستاد. سرم را گذاشتم، نه؛ کوباندم روو فرمان، دست‌هام را هم روو سرم. یعنی: یا حضرت عبّاس، بدبخت شدم! بعد، چه‌قدر گذشت نمی‌دانم، پایین شدم از ماشین. گشتم روو به عقب. نگا خیابان کردم. هیچ. خلوت و خالی. سووت و کوور. هاج‌واج - گیج‌گوولا - گُه‌گیج‌شده مانده بودم میانِ خیابان. یکهو انگار کسی بالِ لباسم را گرفت کشید تکان تکان داد. برگشتم. یک جِغِله بچه‌ی هفت هشت‌ساله‌یی بود. مووهاشْ فرفری مجعد طلایی رنگ، عینِ فرشته‌های توو آسمانِ کلیسا. توو بغلش هم، یک‌ بغل گل داشت. گل نرگس. بِش عصبی نگا کردم گفتم: "ها؟!" به گل‌هاش اشاره کرد گفت: "اَزَم گل می‌خرید آقا؟" همان‌طور عصبی - بی‌حوصله - کلافه گفتم: "گُل برا چِه‌م است دیگر، آن‌هم توو این بدبختی واویلا که سرم هوار شده؟" چشم‌هاش گرد شد، کمی هم خیس. پرسید: "کدام واویلا بدبختی آقا؟" بِم سنگین آمد که با این‌که حتمی دیده چیزی - آدمی - حیوانی را زده وَرپرانده کُشته‌ام چرا ملتفتِ اوضاعِ خاک برسری‌م نشده می‌پرسد: کدام واویلا بدبختی؟ شاکی عصبی، ولی بی‌تفاوت گفتم: "هیچی اصلن. برو به کاسبی‌ت برس بچه‌جان! گل نمی‌خواهم." و باز رووم را گرداندم سمتی که پیش‌تر داشتم نگاه می‌کردم می‌کاویدم تا ببینم چه خاکی باس توو سرم بریزم. که صداش ضعیفْ از پشت سرم گفت: "آقا، می‌دانید اگر زده بودید به یک‌نفر؛ زخمی‌ش کرده پرانده بودیدش هوا چه‌قدر باس پولْ خرج بیمارستانْ دَوا درمانش می‌کردید؟ خب حالا اَقلَّ‌کَم صدقه‌ی رفعِ بَلاش را یک‌دسته گل بخرید. چی می‌شود مگر؟ از پول‌تان کسر می‌آید؟" تندی گشتم طرف‌َش. شوک‌زده - برق‌گرفته. تنم از حرف‌هاش موور موور - یخ شده بود. نگا توو چشم‌هاش کردم. پُر بودند برق و خیسیِ اشک. دلم بیش‌تر لرزید. خم شده بغلش کردم. با همه‌ی گل‌هاش. بووی خوشِ نرگس‌ها ریخت توو بینی‌م. دست‌هام را حلقه کرده بودم پُشتَ‌ش. پُشت‌َش، زیر دست‌هام حس کردم یک نرمه برجسته‌گیِ پَرپَری‌یی هست. یعنی بود. که داشت مثلِ نبضْ دل دل می‌زد. ترس و تعجب و شگفتی یکهو ریخت به جانم. دست‌هام را - تا دست‌هام را شُل کردم، پرید رفت هوا. پسرک عین فرشته‌های توو آسمانِ کلیسا، بال داشت. باور کنید جناب سرهنگ!"

( رضا کاظمی / 22 اسفند 90 / تهران )

بهار را به کوچه‌ها ریخته استْ گل‌فروشِ دوره‌گرد

رضاکاظمی — Fri, 16 Mar 2012 05:58:35 GMT

بهار آمده اما

من هنوز

دلم بهار می‌خواهد.

بیا !

سبزه، سفره‌ی هفت‌سین

گُل، ماهیِ قرمز ؛...

این‌ها به تنِ بهار

وصله‌های ناجورند؛

تو که نباشی!

وقتی می‌آیی

یک بغل با خودت

گلِ شیپوری بیار.

انگار به خواب رفته استْ بهار!

بهار آمده است تا پُشتِ در، اما

داخل نمی‌شود.

تو که رفته‌ای

دیگر چرا به بال‌هایت

کلید خانه را دوخته - بُرده‌ای؟!

.................................................................

لینک نمایشگاه و فروشگاه اینترنتی آثار هنری رضا کاظمی

برای آمدن / به چشم‌های تو نگاه می‌کند بهار

رضاکاظمی — Fri, 09 Mar 2012 07:23:18 GMT

سیمین دانشور هم رفت!

شعری‌ نهفته استْ در لب‌هات

که بوویِ نارنج می‌دهد.

بهار که شد

به چیدنَ‌ت می‌آیم.

به هوای ماهیِ چشم‌هات

قلاب انداخته مَرد.

پلک نزن

آشفته می‌شود دریاش!

خدا را هم فریب داده‌اند چشم‌هات

وگرنه

همان سالِ رفتنَ‌ت باید

تمام شده باشد دنیا

آن‌قدر نیامدی

که از چهره‌امْ بهار

برگ به برگ ریخت

پاییز شدم.

دیگر نیا

آشفته می‌شود خواب‌های رنگی‌اَم